Crazy Interview

posted on 12 Nov 2006 19:27 by ruknow in 108-1009
เฒ่า แล้ว แก่แล้ว ก็เหมือนกับไผ่แก่ลำ ใครเขาจะเอาไปทำแกะลวดแกะลาย
เนื้อก็หย่อน หนังก็ยาน ชาวบ้านก็ไม่ดู คนเราไม่ใช่งูจะได้ลอกคราบใหม่ได้
รับเอาพี่ไปเป็นผัว รับรองไม่ต้องกลัว จะเสียใจ ............
เอ ช่า เอ ชา ชา... ชา..ช่า....ชา หนอยแม่...


เสียงเพลงโคราชของคณะกำปั่นบ้านแท่น กาเหว่าโชคชัย ลอยมาในช่วงเวลาเย็น ๆ ของวันอาทิตย์ ซึ่งหลาย ๆ คนกำลังตักตวงเอาการพักผ่อนให้เต็มที่ก่อนที่พรุ่งนี้จะต้องเผชิญกับอะไรอีกหลาย ๆ อย่าง

ตอนนี้ก็เปิดเทอมแล้ว เกรดก็คงเป็นดังที่หลาย ๆ คนคาดการณ์ไว้ เทอมนี้ก็แจก F กันไปท่วนทั่วทุกตัวสบาย ๆ อาจารย์แกใจดี กับพวกลองของทั้งหลาย รับไปเลย


เอนทรี่นี้ขอบ่นอย่างเดียวครับ ไร้สาระครับพี่น้อง ปิดไปเลยก็ได้

ผมอัพครั้งสุดท้ายวันที่ 29 เดือนที่แล้ว ซึ่งปกติ ก็ 2 - 3 วันต่อเอนทรี่แต่งวดนี้หายไปนานเลยทีเดียวเกิดอะไรขึ้นบ้าง
คงจะจำได้ว่าผมเคยเล่าว่า มีนัดสัมภาษณ์งาน และหลาย ๆ ท่านก็ได้ให้กำลังใจ ซึ่งตัวกระผมเองรู้สึกขอบคุณเป็นยิ่งนัก แล้วผลเป็นอย่างไร... หลายๆ ท่านที่ติดตามบล็อกไร้สาระนี้คงสงสัย ..... สงสัยมันไม่ได้มั้ง ก็เลยเงียบไปไม่เห็นเอามาเล่า... บางท่านอาจคิดเช่นนั้น.....
การสอบคราวนั้นเป็นการสอบที่แย่ที่สุด เท่าที่เคยเจอ ข้อสอบง่ายมากกกกกกกก แต่เครื่องมันแฮงค์บ้าง ไม่ทำงานบ้าง และที่สำคัญมันเซฟงานไม่ได้ การสอบครั้งนั้นมีผมเข้าสอบคนเดียวโอกาสสูงมาก ถ้าเครียร์เงื่อนไขผ่านก็ได้นั่นแหละ แต่ผมทำไม่ได้ เพราะผมไม่สามารถเซฟงานได้ แต่อันอื่นเครียร์ได้หมด คนคุมสอบเขาก็เห็น ก็เลยบอกผมว่า จะเอาโน๊ตบุคอันที่ผมทำไปให้ หัวหน้าเขาดู โดยไม่ปิดเครื่อง (ยกไปทั้งๆ ที่เปิดอยู่กลัวงานผมหาย) แต่ก็ให้ผมกลับไปก่อนอีกอาทิตย์จะโทรไปบอก

วันเสาร์ที่ 4 พ.ย. ขณะที่ผมนอนใต้ผ้าห่มดูทีวี ด้วยพิษไข้ (พยามทำตัวเหมือนหนอนน้อยบนใบชาเขียว) กาดึ๊บ กาดึ๊บ..... ในทันใดนั้นก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น..... ตือ ตา ดี ดื่อ ดือ ดื้อออออ ...... (ลองพยามทำตามโฆษณาน้ำอัดลมยี่ห้อหนึ่ง)



แล้วแม่ผู้แสนดีก็นำโทรศัพท์มาให้ลูกชายสุดที่รัก (ใครยุแม่ผมตัดผมก็ไม่รู้สิ อยากจับมันไปเชือดจริง ๆ ...... )


บทสนทนามีดังต่อไปนี้
เสียงตามสาย : "น้องจำพี่ได้ใหมค่ะ"
พี่แกคงคิดว่าอยู่ในศตวรรษที่ 22 มั้งครับ แบบโทรศัพท์แล้วเห็นหน้าอะไรประมาณนี้ แหมบ้านผมขอแต่เน็ตความเร็วซู๊งงงง สูงยังไม่ได้เลยพี่
ผม : "ไม่ทราบโทรจากที่ใหนครับ"
เสียงตามสาย : ก็บริษัท xxxxx ที่น้อง xnux ไปสอบสัมภาษณ์ยังไงละค่ะ อ่อ.... ขออนุญาตเรียกน้องนะค่ะ เพราะดูจากใบสมัครแล้ว พี่อายุมากกว่าน้องนะค่ะ"

ผม : "ครับ" แบบว่าไม่รู้จะตอบพี่แกว่ายังไงจริง ๆ ครั้นจะบอก อ้าว ละเมิดข้อมูลส่วนบุคคลนะเนี่ย เดี๋ยวมีฟ้อง ก็เดี๋ยวไม่ได้งาน
เสียงตามสาย : "รบกวนน้องมาที่บริษัทพี่อีกสักครั้งได้ใหมค่ะ"

ผม : "มีปัญหาอะไรกับการสอบเหรอครับ " ผมถามด้วยความสงสัย
เสียงตามสาย : "คือน้องสอบผ่านแล้ว แต่ช่วยรบกวนน้องมาที่บริษัทอีกสักครั้ง น้องนัดวันเวลามาเลย วันใหนก็ได้ เวลาใหนก็ได้"

ผมก็เลยนัดวันเวลาไป ........
สรุปว่าผมได้งานแล้ว............. ผมเข้าใจถูกใหมครับพี่น้องทั้งหลาย

ผมนัดไว้ตอนบ่ายโมง....การเดินทางไปบริษัท ใช้เวลา กว่า 3 ชั่วโมง เดินทางทั้งสิ้น กว่า 75 กิโล
เดินทางออกจากตัวจังหวัด ไปที่อำเภอที่บริษัทตั้งประมาณ 60 กิโล
เดินทางออกจาตัวอำเภอไปที่ตั้งบริษัทอีกประมาณ 14 กิโล
ผมออกเดินทางตั้งแต่เวลา 10 โมง โดยรถหวานเย็น (หมายเหตุ รถไอติม = รถแอร์ / รถหวานเย็น = รถพัดลม) ไปถึงอำเภอที่ต้องการ ก็ เที่ยงครึ่ง เสียค่ารถ 31 บาท
เหมารถออกจากอำเภอไปที่ โรงงาน อีก 120 บาท สมดุลกันจริง ๆ 60 โล 31 บาท 14 โล 120 บาท เหตุที่ต้องเหมารถก็เพราะรถมันมีแค่ 3 เที่ยวต่อวัน เช้า กลางวัน เย็น ลองจินตนาการดูนะครับว่าไกลแค่ใหน

ตอนออกจากมา ทิวทัศน์ข้างทางจะเป็น ตึกรามบ้านช่อง ......... บ้านสองชั้น บ้านจัดสัน....... บ้านไม้ชั้นเดียว......... ทุ่งนา.... ป่าอ้อย.... ไร่มันสัมปะหลัง..... ภูเขา.... ไดโนเสาร์..... บลา ๆ ๆ ๆ

ถึงตอนนี้ ผมสรุปกับตัวเองว่าได้งานแล้วใช่ใหมครับ พี่น้อง


ผมเดินตัวปริวเข้าไปในโรงงานหลังแลกบัตร เป็น visiter เรียบร้อย ในใจพลันคิดว่า เดี๋ยวหลังจากวันนี้ก็ไม่ต้องติดบัตรผู้มาติดต่อแล้ว
ฝันผมพลันมลายไปสิ้นเมื่อฝ่ายบุคคลบอกกับผมว่า

"เนื่องจาก ผจก. ที่รับคุณเข้าทำงานได้ลาออกไปช่วยกิจการของครอบครัว จึงขอให้สอบใหม่ได้ใหมค่ะ"

........
........
.......
........
ครั้งแรก ผมสอบผ่านแล้ว.............. ไปดูบ้านพักแล้ว ............. เตรียมตัวเต็มที่แล้ว ..........


อ้ายยยยยผู้จัดการ เอ็งลาออกทำมายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย


แต่ก็นะ................ ผมก็สอบอีกครั้ง ข้อสอบคล้าย ๆ เดิม คราวนี้ผมทำได้ทั้งหมด ตอบได้ทุกคำถาม เขียนโปรแกรมได้ทุกอย่างที่ต้องการ พี่ ๆ ที่แผนกบุคคลยังแซวก่อนสอบว่า "คราวที่แล้วก็ได้แล้ว คราวนี้คงสบาย ๆ ถือว่าไปคุยกับ ผจก.คนใหม่ละกันนะ" เออ...... ตูเครียดจะตายอยู่แล้ว !!!!!
ตอนแรกตกลงว่าจะรู้ผลเลย พอสอบเสร็จ ผจก. ให้ไปหา ฝ่ายบุคคล ....ฝ่ายบุคคล ถ้าว่า"ได้ใหม" ผมได้แต่ยิ้ม แล้วบอกว่า "พี่เขาให้มาหาที่นี่ครับ" ลึก ๆ ก็คิดว่า เขาคงมานัดวันมาทำงานมั้ง ................. แต่ไม่ใช่............................. เพราะพี่ที่ฝ่ายบุคคลก็ยังไม่รู้เหมือนกัน............ เขารอฟังกับผมอยู่ .................
ครั้งแรกผมได้..... เตรียมตัวไปทำงาน...............ครั้งที่สองสอบใหม่...................... ผมจะได้ใหมเนี่ย..... พรุ่งนี้ว่าจะโทรไปถามดู

เซ็ง!!!!! สรุปว่าผมได้งานแล้ว (หรือยังครับ)

ตอนกลับเหมารถมาที่ท่ารถอีก 120 บาท แล้วนั่งรอ .................. ผมพับกระดาษถ่ายเอกสารบัตรประชาชนเป็นสองส่วนแล้ววาดเล่น ..... จงดูเถอะว่าผมรอรถนานแค่ใหน


อันนี้วาด ราชสีห์ขนทอง เซ่ซิ่น จากเรื่องมังกรหยก เพิ่งได้มีโอกาสได้ดูอยู่ตอนหนึง ก็คงตอนเดียวเท่านั้นแหละ ไม่ค่อยว่างได้ดูเท่าไร แต่อารมณ์มันได้ครับ............. ถ้าข้าไม่แค้น แล้วจะมีใครแค้น... แผ่นดินนี้จะมีใครแค้นได้เท่าข้า อิอิอิ

อันนี้ไม่รู้อะไร วาดเรื่อยเปื่อย

ขณะเดินทางกลับ ก็ผ่านโรงเรียน ของตัวอำเภอ มีเด็ก ๆ ประมาณ ป.2 -3 วิ่งขึ้นรถเยอะแยะ มีครูผู้ชายคนหนึ่งเดินขึ้นมาด้วย
คงสงสัยสินะครับ ว่าผมรู้ได้ไงว่าเป็นครู ผมมีเหตุผลนะครับ